воскресенье, 26 февраля 2017 г.

გენეტიკით ჩასაფრებული (ნოველა)

(ბიოგრაფიულ მოვლენათა ერთობლიობიდან; სად, ვინ, როგორ, რა ფერებში... _ ანუ, არც არაფერი ხდებოდა თითქოს...)


გენეტიკით  ჩასაფრებული


_მძულს შენი ნაწერები!_მომაძახა მანშევეჭვდიხომ არ მომესმა მეთქიმაგრამ რომ მივიხედეცოტა არ იყოს გაბოროტებით მიცქერდა.
_ძალიან კარგი…-მივუგე მხიარულად.
_რომანებიცზღაპრებიცმოთხრობებიცწერილებიც და შენი იუმორიც!!!_დამიზუსტა მიზანდასახულად.
_როგორ გამახარეარც მეგონა ჩემს ნაწერებს თუ ასე კარგად იცნობდი?!_
ცოტა არ იყოს სიამაყის გრძნობა დამეუფლა.
გამომწვევად მომშტერებოდაალბათ ფიქრობდაჩემი აზრი გააღიზიანებსშემესიტყვება და დასალევად გავიტყუებო.
ან იქნებდიდი ხნის სურვილი აისრულა.
ჰომშრალ ხიდთან შემხვდაერთმანეთი დიდი ხანი არ გვენახაინსტიტუტში ერთად ვსწავლობდითთითქოსდაერთი სამეგობრო გვაკავშირებდაასე ვთქვათხელოვანთა წრის წარმომადგენლად მოჰქონდა თავი.
ბაბუაჩემი მაგარ ლექსებს წერდამაგრამ არ უბეჭდავდნენონიშნისმოგებით მიმანიშნა ერთი-ორჯერ.
მომიტანე წავიკითხავ მეთქიდახმარების სურვილით შევთავაზე ერთხელ.
შეფარვით აიმრიზაშენ ვერ გაუგებო და ერთი სტროფი სასინჯად მოაყოლა.
სუსტი მეჩვენამაგრამ არაფერი მითქვამს.
ჩემი დიდი პაპაც ხატავდაოამაყად გაგვიმხილა ერთხელაც სუფრასთან შეზარხოშებულმამაგარი ნახატები ჰქონდამაგრამ სურათების გამოფენის საშუალება არა და არ მისცეს და თავი მიანებაო.
თავადაც ხატავდამაგრამ ღირებული არც არაფერი ჰქონდა შექმნილი.
ჩემთან მეგობრობას კი ცდილობდათუმცჩასაფრებულს ჰგავდაშენი ნაწერის წაკითხვა მიჭირსოშეპარვით გამიმხილა ლიტერატურაზე საუბრისას.
მერე ნუ წაიკითხავ მეთქიმხიარულად დავამშვიდეგრძნობდარომ ჩემთვის უმნიშვნელო იყოთუ რას ფიქრობდა ჩემს ნოველებსა თუ მოთხრობებზე
დავამთავრეთ ინსტიტუტიჰოდაუსწრებელზე ვსწავლობდით, (თუ იმას, საერთოდ სწავლა ერქვა) წელიწადში ორჯერ თუ სამჯერ თუ გვიწევდა შეხვედრა და ისე დავცილდით ერთმანეთსჩვენი მისამართების დაზუსტებაც კი არ გაგვხსენებია.
და აიათიოდე წლის შემდეგ მშრალ ხიდთან გადავეყარეწვერმოშვებული იყოთვალები ამღვრეული ჰქონდანალოთარს ჰგავდაყურმოკრული მქონდა ”ბარიგებში ტრიალებდაზოგ-ზოგს კი ანტიკვარიული ნივთების გაყიდვაში ეხმარებოდა
მემწერლობაში უკვე გარკვეული სივრცე მქონდაძაან ცნობილი ნამდვილად არ ვიყავი, (არც ახლა ვარმაგრამ ჩემს ტექსტებს ინტერესით კითხულობდნენათთუნდაც ოცი ათასი ტირაჟით გამოცემული ჩემი რომანები მკითხველებამდე ადვილად აღწევდა.
იმ ხანადერთ წიგნად შეკრული ორი რომანი ”გამთენებელი ღამისა და ”…რომელსა შენ მდევნი…” ახლომახლო გამოფენილ წიგნების გამყიდველების მაგიდებზეც შეხვდებოდით.
ჰოდა მანაცისეთითქოს წინა დღეს დავცილდით ერთმანეთსოხუთი მანეთი ხომ არ გექნებაოჯიბიდან ათმანეთიანი ამოვიღე და პერანგის ჯიბეში ჩავუდე.
სადმე ხომ არ გადაგვეკრაო შემომთავაზა უმალ.
ახლა არ შემიძლიასამზე შეხვედრა მაქვს მეთქი.
ისევ პროზაში ხაროგამკილავი კილოთი მკითხა.
ჰოადრეჩემთან საუბრისასხაზგასმით აღნიშნავდამწერლობაში უპირველესი პოეზიაა და არა პროზაო. ერთხელშევეცადე ამეხსნარომ მთავარი ისაავინ როგორ წერსნაღდი მწერალი,გინდ მოთხრობებს წერდესგინდაც პუბლიცისტი იყოს,აუცილებლად პოეტური მუხტის მატარებელია მეთქი. მაგრამ იგი თავისას მიმტკიცებდაპოეტსროცა მოესურვებამაშინ გახდება პროზაიკოსიპროზაიკოსი კი ნამდვილ ლექსს ვერც ვერასოდეს დაწერსოსერიოზულად არ აღვიქვამდი მის ამგვარ ახირებას და არც საკამათოდ მიღირდა.
და ახლა მის ”ორაზროვნულ მინიშნებაზე გულიანად გამეცინაარა რაზეზოგჯერ ლექსიც გამომდის მეთქი და უცებ ექსპრომტად მივუქარმაგე:

ჩემო სიცოცხლევრა გინდა მითხარ,
რად მეპრანჭები სულის ღრიჭოში
შავბნელ ფიქრებში ამაოდ თრთიხარ,
გარეთ გამოდიღია მინდორში

შეცბადაბნეული შემომაჩერდა.მეჩვენა ”ცაიტნოტში” ჩავარდა.
მე კიმხარზე ხელი შევახეკეთილად გამოვემშვიდობეგზას ხალისიანად გავუყევი.
და მანაც დამადევნა:
_მძულს შენი ნაწერები!
რა თქმა უნდამეჩვენარომ იხუმრამაგრამ ისიც ვიგრძენიშურისმაძიებლური ნოტარომ ჟღერდა მის ხმაში.
უნებლიეთჩემთვის უსარგებლო ნახმარი ნივთების თვალიერებას შევუდექი.
მერე გამახსენდარომ პაპამისს მხატვრობაში მოეცარა ხელიბაბაუამისს პოეზიაშიმამამისსმამას იშვითად ახსენებდაერთხელ წამოცდა მაგარი გამოგონებები ჰქონდამაგრამ ვერ უგებდნენ და გალოთდაო.
არ ვჩქარობდი იქურობას გავცლოდი.

იქნებ ველოდიისევ შემეხმიანება მეთქირომ მივიხედეხიდზე მიჩაქჩაქებდა.


2000
ჯანრი გოგეშვილი

Комментариев нет:

Отправить комментарий